oneshot: through the dark [2min]

___________________________________________________________

tytuł: through the dark

typ: shinee!nie-au

gatunek: lekki angst

pairing: 2min

długość: miniaturka

___________________________________________________________

Uwięzione pomiędzy moimi palcami szpitalne prześcieradło porusza się z cichym szelestem do akompaniamentu czterech urywanych oddechów, których ciepłe wspomnienie owiewa mi skropioną osiadłymi na czole i czubku nosa kropelkami potu twarz, kiedy leżę nieruchomo, tańcząc pośród otaczających mnie kłębów mlecznej mgły. Nie odróżniam poszczególnych dźwięków; ledwie słyszalny szept dociera do moich uszu, lecz zagłuszany przez szum krążącej w żyłach krwi niemal natychmiast niknie w odmętach bieli, nierozpoznany pomimo morderczego wysiłku umysłu. Oszołomiony środkami przeciwbólowymi unoszę się gdzieś poza czasem, na czarnym aksamicie powiek łącząc wszystkie rozbiegane myśli w nielogiczną, pozbawioną sensu całość, zabarwioną zielonkawym kolorem chirurgicznych fartuchów.

Płynę, popychany przez chłodne fale słonego oceanu, nie do końca wiedząc, gdzie znajduje się jego dno. Mam wrażenie, że wszędzie, ale w następnej chwili palce moich stóp natrafiają na twardy, zbity piasek i ostre, wystające z powierzchni ziemi skały i znowu zaczynam gubić się we własnych, niedorzecznych domysłach.

Ciężkie powietrze muska moje płuca, a na wargach czuję jego słodkawy smak, który boleśnie piecze w gardle, kiedy z uwagą liczę brane wdechy niczym puste, nikomu nieznane i przez nikogo nienazwane przestrzenie pomiędzy sekundami. Szelest prześcieradła, dotychczas ledwie zauważalny, teraz zagłusza wszystko inne, łącznie z miarowymi uderzeniami przewiercanego niepokojem serca.

– Taemin?

Głos pulsuje w ciemności rażącą w oczy łuną, a wszystkie moje mięśnie sztywnieją, kiedy dociera do wypełnionych słoną wodą uszu. Nie wiem skąd dobiega ani kto jest jego właścicielem, skupiam się na smukłych wiązkach światła, które tańczy na tle moich zamkniętych powiek i złośliwie drażni niczym ziarenka suchego piasku, napełniając mnie całego uczuciem niemiłego dyskomfortu. Próbuję mrugać, jednak własne powieki odmawiają posłuszeństwa, są głuche na ciche prośby i nalegania, chłodne i tępe, wrogie.

Wiem, że z nimi nie wygram, więc pozwalam kroplom wspomnień, przebłyskom minionych dni, zmyć z powierzchni moich tęczówek gryzący kurz, który, takie mam wrażenie, spływa po moich policzkach gorącymi strumieniami, jednak stępiona środkami przeciwbólowymi pamięć nie chce współpracować.

Zastanawiam się, gdzie tak właściwie jestem, teraz, kiedy napór oceanu zmalał, rozpłynął się, zamknął samego siebie w białych ramach polaroidowego zdjęcia.

Być może wcale mnie nie ma, dochodzę po chwili do niedorzecznego wniosku, jednak kiedy dziwnie obce ciepło zamyka moje palce w uścisku ta cicha, krążąca na granicy świadomości i snu myśl kruszy się, błyszczącym pyłem zdobiąc ciemność. Chociaż nie potrafię zidentyfikować tego tajemniczego dotyku, czuję go bardzo wyraźnie, bo aż na samym czubku nosa, rozchodzi się po całym ciele.

Muszę być, myślę. Muszę gdzieś być, po prostu zabłądziłem.

Pomimo szorstkiego materiału prześcieradła pomiędzy palcami, którego uczucie towarzyszy mi nieprzerwanie od dobrego tysiąca i dwustu szesnastu oddechów, do szału doprowadzając swoją realnością, nie sądzę, bym był tam, gdzie ono. Na unieruchomionych wargach czuję niemą, nieśmiałą uwagę własnego umysłu, że jestem niczym wyrwana, postrzępiona kartka książki formatem niepasująca do opasłego, zapomnianego tomu, pomiędzy stronice którego została włożona. Kontury mojego istnienia nie mogą należeć do rzeczywistości szpitalnego, szorstkiego prześcieradła, do rzeczywistości ziarnistego, piaszczystego głosu, do rzeczywistości obcego dotyku, więc gdzie tak naprawdę jestem?

Nic nie wiem, błogie uczucie nieświadomości szkicuje na moich ustach cień igrającego z pustą, zamieszkaną przez głuche echo ciemnością uśmiechu, który co chwila zmienia natężenie szarości, na przemian niknąc i wyłaniając się z gęstej czerni.

– Taeminnie, słyszysz mnie? Taeminnie?

Czułe zdrobnienie przeszywa mnie na wskroś, godząc w skulone, eksplodujące kolorami obłoki myśli, które usilnie starałem się trzymać w ryzach, powstrzymując ich agresywny nurt wszystkimi możliwymi siłami. Niesiony przez głos kurz osiada na moim ciele, kumuluje się w ustach, nosie, uszach, jednak nie mam ochoty nawet kichnąć, nie porusza mnie to, słona woda oceanu znowu atakuje, zmywając go ze mnie orzeźwiającymi, chłodnymi falami.

– Minho, obudzisz go.

Głębokie westchnięcie frustracji, które ześlizguje się z powierzchni mojego języka, na kanwie zamkniętych oczu wybucha milionem kolorów niczym sztuczne ognie w sylwestrową, huczną noc, przez trzy krótkie chwile dominując nad ciemnością. Na samym krańcu świadomości dostrzegam pas soczystej zieleni, słyszę cichy szept szeleszczących liści i niesiony wiatrem śmiech traw, głos jest delikatny, miękki, kojący, pachnie wiosną, zupełnie inny od poprzedniego, ziarnistego.

To niedorzeczne, przechodzi mi przez głowę, przecież wcale nie śpię, więc jak ma mnie obudzić?

Dłońmi błądzę w przestrzeni, rozprostowuję zaciśnięte na prześcieradle palce, szukam punktu zaczepienia, który być może w ogóle nie istnieje, być może nic, czego doświadczam w tych ciemnościach nie jest prawdziwe, być może wszystko jest złudzeniem, niewyraźnym obrazem za zaparowaną szybą pędzącego po autostradzie auta, nie wiem.

– Nie sądzicie, że powinniśmy dać mu odpocząć? Musi być zmęczony.

Głos jest cichy i niski, nieco szorstki, ale ciepły. Skupiam się na rysowanych przez wyobraźnię liściach herbaty, które rozrzucone w nieładzie tworzą w przestrzeni egzotyczne ornamenty, linie pozornie nieposiadające sensu, czuję gorzki aromat naparu i taki sam posmak na krańcu otępiałego języka, a liżący przełyk wrzątek delikatnie łaskocze.

Zmęczony?, zastanawiam się przez dłuższą chwilę. Dlaczego miałbym być zmęczony?

Pachnący poziomką oddech, miarowy i słodki, owiewa mi twarz i osiada na moich wargach, składa na nich motyle, przelotne pocałunki, delikatnie muska policzki, wypełnia sobą naznaczone nieobecnością pozostałych głosów powietrze. Pozwalam, by jego ciepło służyło mi za przewodnika, by pociągnęło mnie w stronę nieznanego echa, za którego granicą leżała zagubiona przeze mnie rzeczywistość.

– Taeminnie, dlaczego to tak długo trwa?

Wzdycham, wzruszając beznamiętnie ramionami brnę w ciemność, nagimi dłońmi rozgarniam sczerniałe obłoki kurzu, z szorstkością prześcieradła łaskoczącą w palce gdzieś na końcu świadomości. W rzeczywistości, która czeka na mnie na końcu obcej pustki, materiał jest delikatny i miękki, pachnie proszkiem do prania i słodką poziomką, a ja jedynie muszę odnaleźć drzwi znajdujące się na granicy chłodnego echa.

Zabawne, śmieję się, to tak jakby mieć dwie pary rąk, każdą gdzieś indziej.

Coś twardego zderza się z moją klatką piersiową, spanikowane powietrze ucieka ze ściągniętych przerażeniem płuc, momentalnie odskakuję. Marszczę brwi, wyciągam wykreowane przez umysł dłonie, zatapiam palce w wilgotnej powierzchni znajdującej się przede mną ściany. Oddech bolesnego, blokowanego przez świadomość wspomnienia tańczy na moim karku, budząc ukryte pod skórą dreszcze.

Zagryzam wargę, czekam na chłodną falę oceanu, modląc się o zbawienie, które nie nadchodzi. Sekundę potem uświadamiam sobie, że być może właśnie tam, za arkuszem minionych dni, tkwi utracona przeze mnie rzeczywistość i zatapiam w nim ręce po same łokcie, jednocześnie słysząc za sobą szum pędzącej wody, szum nieokiełznanych, bielących się na tle ciemności fal, jednak jeżeli teraz się wycofam, nie będę mógł wrócić, a ściana zniknie razem z szorstkim prześcieradłem, które czuję pomiędzy zdrętwiałymi, otoczonymi ciepłem palcami.

Następna sekunda niesie ze sobą płomień bólu, którego źródło tkwi w dolnej części mojej prawej nogi, potykam się i upadam, całkowicie zanurzając się w szarości wspomnienia. Podnoszę się i uciekam, biegnę, nie mogę znaleźć wyjścia, tonę w płynącym z niewiadomego kierunku morskim świetle, a głośna, raniąca uszy muzyka dodatkowo miesza mi w głowie. Zaciskam zęby i rozglądam się dookoła, ściśnięty przerażeniem nie spoglądam w dół, znany na pamięć scenariusz szczerzy do mnie zęby i czeka, chociaż być może czekał cały czas.

Idę ciasnym, słabo oświetlonym korytarzem, a śmierdzący oddech wspomnienia nie odstępuje mnie na krok, potęguje się z każdą chwilą mojego marszu, podduszając od środka. Dochodzę do szerokich na dwa metry drzwi, popycham je drżącą dłonią i przekraczam próg pomieszczenia.

Cofam się i zasłaniam oczy, potrząsam głową, chcąc pozbyć się widoku stłoczonych na środku chirurgów, zieleń ich fartuchów wwierca się w mój umysł, nozdrza drażni szpitalne powietrze, przesiąknięte gorzkim zapachem żelaza i leków przeciwbólowych, sterylności nie do zniesienia. Jęczę, osuwając się po zamkniętych drzwiach, które pomimo naporu mojego ciała nie chcą ustąpić. Teraz, kiedy obce echo i chłodną ciemność wreszcie zastąpiły żywe kolory, mam ochotę wrzeszczeć i uciec, zatracić się w prześlizgującej się przez palce nieświadomości, za którą zaczynam tęsknić.

Odsuwam drżące dłonie od zaciśniętych w panice powiek.

{xxx}

Prześcieradło zamienia się w miękki, puszysty koc, który rzeczywiście pachnie słodką poziomką, rozprostowuję zaciśnięte na nim palce. Piach, wcześniej chrzęszczący mi pomiędzy zębami i raniący dziąsła zmienia się w cukier, słodki posmak roztapia się na moim języku, głos nie brzmi ziarniście ani szorstko, jest delikatny, niesiony przez gęste, wypełniające szpitalną salę powietrze.

– Taemin, wszystko w porządku?

Nie odpowiadam, próbuję się podnieść, dłonią chwytam brzeg koca i chcę go zrzucić, ale silne ramiona starszego, brązowookiego chłopaka przybijają mnie do twardego materaca.

– Jest w dobrym stanie. Bardzo długo spałeś, zaczynałem się martwić.

Nie mogę mu uwierzyć, nie wiem, dlaczego. Muszę przekonać się na własne oczy, więc mimo protestów starszego zgarniam koc, odsłaniając kilometry białych bandaży, które oplatają moją nogę niczym węże boa. Wzdrygam się, zagryzając wargę, ale nic nie mówię, zbyt zszokowany tym niecodziennym widokiem. Nie mogę powstrzymać fali wstydu, która zalewa mnie chwilę potem, odbierając zdolność logicznego myślenia. Nie chcę nawet myśleć o tym, ile osób musiało widzieć ten upokarzający upadek na scenie, który przywiódł mnie aż tu.

– Boże – jęczę w końcu – to wygląda okropnie.

– Przecież nic nie widać – mówi starszy, prostując moje zaciśnięte na brzegu koca palce, by ukryć bandaże pod ciepłym materiałem.

– Chcę do domu – mówię, chociaż po sekundzie uświadamiam sobie, że tak naprawdę nie robi mi różnicy, gdzie jestem; byle z dala od obcego echa, ciemności i przesiąkniętego żelazem powietrza, wszędzie, byle nie we wspomnieniach. – Czy narkoza zawsze tak działa?

– To znaczy? – pyta starszy.

– Było ciemno – tłumaczę słabym głosem. – Było ciemno, zimno i pusto. Było dużo piachu.

– Taemin-ah, obawiam się, że nie rozumiem.

– Jakoś tak... nie wiem, po prostu było nieprzyjemnie – mówię i wzruszam ramionami. – Nieważne.

Chłopak wzdycha, zamykając moje palce w ciepłym uścisku, który ani trochę nie przypomina tego obcego i chłodnego, a ja cieszę się, że wreszcie wróciłem, że wreszcie jestem.

a/n: musiałam się wyżyć po opowiadaniu na egzaminie, więc otworzyłam worda i wyszło to. teoretycznie miało być napisane już dawno temu, bo zaczęłam od razu po tokyo dome, ale potem wena mnie jakoś opuściła i porzuciłam pomysł. ale teraz już jest i naprawdę nie wiem, co o tym myśleć, to takie nie wiadomo co!