sacred: prolog

♫

*marzec 2013*

Mieszkańcy miasta mieli w zwyczaju mówić, że płacz nieboszczyków pochowanych na znajdującym się w pobliżu drogi wylotowej numer sześćdziesiąt cmentarzu przy bezwietrznej pogodzie stawał się słyszalny z drugiego brzegu jeziora, które stanowiło jedną z jego naturalnych granic. Szczególnie późną jesienną porą, pod koniec listopada.

Ostre słońce poranka rzucało nieruchome cienie na zniszczone nagrobki, muskając wystające ze zmarzniętej ziemi połamane krzyże i marmurowe anioły, wszystkie z jednakowo popękanymi rysami twarzy, pokryte ciemnym, wilgotnym nalotem. Zimno, nieustannie prześlizgujące się pomiędzy cienkim materiałem koszulki a nagą skórą siedzącego na jednej z połamanych ławek chłopaka oraz wiatr, spychający miedzianorude kosmyki włosów na jego lekko przymknięte powieki, z każdą kolejną minutą stawały się coraz mniej ważne, coraz mniej zauważalne, chociaż tego dnia pogoda była wyjątkowo paskudna, a w powietrzu unosił się zapach nadchodzącej burzy.

Podniósł się z ciężkim westchnięciem, jakby z nadzieją, że chłodny wiatr zmiecie zaprzątające jego głowę myśli, strzepie osiadłe w postaci kurzu wspomnienia z przeraźliwie zimnego serca; było jeszcze wiele rzeczy, o których nie chciał pamiętać, a które co noc spędzały mu sen ze zmęczonych powiek, było jeszcze wiele rzeczy, które musiały pozostać zepchnięte w najdalsze zakątki jego umysłu i zapomniane – tak samo jak wszystkie złożone wieki temu obietnice, które teraz był zmuszony złamać, jedną po drugiej, ze szczelnie zasłoniętymi uszami oraz zamkniętymi oczami, by nie słyszeć wyrzutów własnego sumienia i nie widzieć twarzy tych, których za sobą zostawiał.

Zatrzymał się przy ciemnej ścianie lasu, wzrokiem wodząc po zdewastowanych płytach nagrobnych i spojrzeniem badając wyryte na nich imiona. Większość była prawie niemożliwa do odczytania, naznaczone czasem mogiły pozapadały się w ziemię, a przeżarte przez robactwo wieka trumien wystawały ponad jej powierzchnię; wszystko to w świetle porannego słońca tworzyło niesamowitą grę cieni, teatr dla jednego widza, teatr dusz potępionych, z cichym tykaniem zegara śmierci jako jedyną dostępną w tym miejscu melodią, która z każdym kolejnym krokiem w stronę miasta stawała się coraz głośniejsza i coraz trudniejsza do zignorowania.

Chłopak usiadł na fragmencie marmurowego nagrobka, jednego z niewielu, które zachowały się w dosyć dobrym stanie i rozejrzał się dookoła, ciesząc oczy szarością otwartego nad nim szeroko nieba, pokrytego burzowymi chmurami powoli gromadzącymi się nad uśpionym jeziorem. Towarzyszyło mu dziwne uczucie zaniepokojenia, tak jakby odbijające się echem od ściany lasu głośne pomrukiwania poprzedzające pojawienie się przecinających nieokreślony błękit błyskawic odmierzały czas, który został mu wieki temu ofiarowany i który właśnie zbliżał się do końca.

W głębi duszy – chociaż nie był do końca pewien, czy jeszcze takową na własność posiada – wiedział, że jest to niemożliwe, że jego czas tak naprawdę nigdy się nie skończy, że jego czas jest posiadającą jedynie początek nieskończenie długą prostą, prostą, która w tym momencie była doszczętnie zbrukana grzechem i opatrzona wystającymi na każdym jej odcinku cierniami, prostą skazaną na wieczne potępienie.

Rozciągała się przed nim wieczność, o którą drżał z niepewności za każdym razem, gdy chociaż na chwilę zamykał oczy; paraliżujący strach o własną przyszłość, goszczący w jego ciele od dosyć długiego już czasu nie pozwalał spokojnie myśleć, spokojnie zasnąć, spokojnie funkcjonować.

Podniósł się, prostując zdrętwiałe nogi i oblizując wyschnięte wargi w geście zdenerwowania, a wiatr po raz kolejny zmierzwił jego włosy, odsłaniając ukryte za nierówno przyciętą grzywką oczy, duże i brązowe; chłodne, puste i martwe.

Spojrzał przez pokryte gęsią skórką ramię, odczytując niewyraźny napis na poszarzałym nagrobku i uśmiechając się kącikiem ust:

Lee Taemin

1493-1512

Mimo wszystko, nigdy nie żałował. 

___

Nawet nie zdajecie sobie sprawy, jak wielką ochotę miałam na dodanie tego wcześniej, przez cały tydzień biłam się sama ze sobą ^^;;

Nieco tajemniczo i w ogóle jakoś tak dziwnie, ale to chyba dobrze, bo coś w tym stylu chciałam osiągnąć... jak już mogliście zauważyć w jednej z podstron, będzie to opowiadanie supernatural 2min, ocierające się o treści religijne, chociaż jeszcze nie wiem, w jak dużym stopniu, to w sumie powinno wyjść w praniu, także no, zobaczy się .xx Szczerze mówiąc to nie wiem, jak to będzie z następnymi rozdziałami, bo potrafię je pisać naprawdę długo, ale pewne jest, że będą dodawane nieregularnie, jednak postaram się nie trzymać ich półtora miesiąca czy dłużej, żeby były w miarę szybko.

Od razu przepraszam za takie kilometrowe zdania złożone, ale jak już zaczynam pisać i mam w głowie konkretną myśl, to aż serce mi się kraje, jeżeli chcę takowe rozdzielić na kilka części... toż to jakby poćwiartować własne dziecko ;___;

Tyle ode mnie na dzisiaj, bo nie uśmiecha mi się zanudzać długimi notkami odautorskimi, natomiast w następną środę (21.01) mam w planach dodać nowy oneshot, tym razem jongtae, jeżeli oczywiście uda mi się go do tego czasu skończyć, ale miejmy nadzieję, że wszystko pójdzie po mojej myśli .xx

enjoy!

atmosphere